Wat als de dagen niet langer werden, maar alleen maar korter?

Ontvang 'Het sprookje van Eindhoven' direct gratis in je mailbox. Al méér dan 10.000 enthousiaste lezers!


meisje gloeilantaarn

Ja, wat als de dagen niet langer werden, maar alleen maar korter? Totdat de zon helemaal niet meer opkomt?

Ken je het verhaal van Eindhoven? Over het meisje Luna?

Diep, diep in je hart, weet je dat je weleens het verhaal van Luna hebt gehoord, al kun je het je misschien niet meer herinneren.

Het is een verhaal over hoop, moed en vriendschap. En Luna gaf niet op. Ondanks alles geloofde ze in haar zoektocht. Ze had er veel voor over om haar doel te bereiken. Ja, zelfs alles. Ze overwon in een tijd dat de wereld donker was, pikzwart, maar Luna zag het licht gloren aan de horizon, toen niemand anders het wilde zien.

Luna is waarom jij een Eindhovenaar bent. Luna is waarom jij van Eindhoven houdt, waarom je trots bent op deze bijzondere stad met kleurrijke mensen. Zonder Luna, waren jij en ik er niet geweest.

Lees het verhaal van Luna en je begrijpt waarom. Wat zij heeft gedaan, mag nooit worden vergeten.

Wil je “Luna en het verdwenen licht – Het sprookje van Eindhoven” helemaal lezen? Ontvang het sprookje gratis in je mailbox, zie hier.
Neem de tijd voor Luna, dat is het verhaal absoluut waard. En nog belangrijker: vertel het door aan je kinderen.

“Een prachtig wintersprookje dat ieders hart zal verwarmen op een koude winteravond.”

Lengte 12 A4. Leestijd ca. 15 min. Voorleestijd ca. 35 min 

Meer weten over de auteur?

 

Denk aan Luna, deel het licht.

Luna en het Verdwenen Licht

 

pompoenen oogst

Jaren geleden, voordat jij en ik geboren waren, leefden er mensen in een kleine stad. Ze genoten van het leven en deelden lief en leed met elkaar. Ze werkten hard en dat deden ze graag, want samen keken ze uit naar de oogsttijd. Het land bracht  veel verschillende, heerlijke vruchten voort en wijnen. Nadat de oogst was binnengehaald was er altijd een groot feest voor jong en oud. Ja, de mensen uit het stadje waren erg gelukkig.

Dit nijvere volk, de Lumen geheten, was ook vredelievend. De Lumen maakten nooit ruzie met anderen. Iedereen was welkom; hun gastvrijheid kende geen grenzen.
Toch veranderden de Lumen langzaam maar zeker. Alles in hun leven liep zo voorspoedig, dat ze vergaten hoe goed ze het hadden. Ze vergaten dat de rijke oogsten werden binnengehaald door samen te werken met elkaar en met de natuur. De landerijen brachten meer op dan nodig was voor de Lumen alleen. Handel met de steden en landen om hen heen, maakten de Lumen ook letterlijk rijk: ze kochten mooie spullen, bouwden grotere huizen en droegen steeds luxere kleding.

Al deze dingen leidden de aandacht af van de reden waarom de Lumen zo welvarend waren. Er werd natuurlijk nog steeds samengewerkt en lief en leed gedeeld, maar het was anders dan voorheen. Ze spraken minder met elkaar en mopperden des te meer. Zonder dat ze het door hadden werd er een stille wedstrijd gehouden wie er het mooiste uitzag, de meeste munten had en het bijzonderste huis van Eindhoven had.
De Lumen kwamen zeker nog wel bij elkaar over de vloer. Het buikje werd rond gegeten. Wijn en bier vloeiden rijkelijk. Er werd gelachen en er werd gefeest. Niemand kwam iets tekort, maar het was allemaal te doen om op te scheppen en indruk te maken.
Zo verdween dus langzaam maar zeker de echte lach en klein geluk uit Eindhoven. Er waren zelfs Lumen die voorgoed vertrokken, op zoek naar andere oorden in de hoop de oude sfeer terug te vinden. Ze werden weggepest omdat ze niet de mooiste en de grootste wilden zijn. Omdat ze anders waren, niet verblind. Ja, Eindhoven had haar glans verloren. Eindhoven vierde uitbundige feesten van eenzaamheid.

vallende sneeuwAls het winter werd, dan kwamen de Lumen tot rust van al hun harde werk. De oogst lag veilig opgeslagen in voorraadschuren, de bomen hadden hun blad verloren en de kou kreeg de stad in zijn greep. De dagen werden steeds korter. Het licht werd zwakker en dat was voor de Lumen het teken om binnenshuis te leven, teruggetrokken bij de open haard.

solsticeDat jaar gebeurde er iets onvoorstelbaars: na de zonnewende gingen de dagen niet lengen, nee, ze bleven korter worden. Eerst ging de zon om 4 uur onder, toen om 3 uur. De Lumen begonnen zich ernstig zorgen te maken over wat ze meemaakten.
“Het zal toch niet?” vroegen ze zich hardop af. Toen ging de zon om 1 uur onder, vervolgens om 11 uur. En het onheilspellende fenomeen voltrok zich op het moment dat de zon helemaal niet meer opkwam. Eindhoven was gehuld in een dikke deken van duisternis. En dat niet alleen: het ontbreken van zonlicht zorgde ervoor dat het nog kouder was in Eindhoven, ijskoud.

De hele stad was in rep en roer: “Wat zal er met ons gebeuren?” ”We zullen de zon nooit meer zien!?” “We zijn verdoemd!” Ja, de Lumen waren in grote paniek en in Eindhoven stond binnen de kortste keren geen boom meer overeind.
Gelukkig hadden de Lumen kaarsen en fakkels, maar er was één groot probleem: de voorraad kaarsvet slonk zienderogen. Ondanks het ingestelde rantsoen, was er op zeker moment nog maar licht voor drie dagen.brandende kaars
Er werd een grote vergadering gehouden in het midden van de stad. Iedereen was aanwezig in de grote zaal toen de burgemeester het woord nam:
“Beste Lumen, we zijn bijna door onze kaarsen heen. Wat kunnen we doen om weer licht te krijgen? Waarom komt de zon niet terug?”
De zaal veranderde in een kippenhok: er werd naar elkaar gewezen en geroepen.
“Stilte!!! Stilte!!!” galmde de burgemeester. Langzaam ebde het geluid weg tot het akelig stil was.
“Het is genoeg zo!” bulderde de burgemeester. “Waarom werken jullie niet meer samen? Alleen door samen te werken en samen na te denken kunnen we een oplossing vinden voor deze duisternis.”
Je kon op dat moment een speld horen vallen. Bijna alle Lumen keken naar de vloer.
Toen stak ineens een klein meisje haar vinger in de lucht, haar grootvader wilde haar hand weer naar beneden trekken, maar de burgemeester gaf hem er de kans niet voor.
“Toe maar, Luna,” moedigde de burgemeester aan. Het meisje keek vertwijfeld  om zich heen en ging staan. Ze voelde haar lichaam trillen.

Het hele sprookje verder lezen? Ontvang ‘Luna en het verdwenen licht – Het sprookje van Eindhoven’ gratis en direct in je mailbox:

Veel (voor)leesplezier!

Denk aan Luna, deel het licht.

Het sprookje van Eindhoven nu ook op Facebook

Like Luna ook op Facebook! facebook.com/hetsprookjevaneindhoven

Denk aan Luna, deel het licht.